suikertax

 Grappig hoe iets uit de historie nog relevant zou kunnen zijn. Ik was gisteravond bezig met de cultuurgeschiedenis van ons eten. Jozien Jobse-van Putten schreef daar in de jaren negentig een forse studie over. Op pagina 114 constateert ze dat in de 19e eeuw het suikerverbruik in Nederland lager lag dan in andere landen in Noordwest Europa. Misschien was het de relatieve armoede maar zij wijst er op dat de verbruiksbelasting op suiker hier een oorzaak van was. 

Relevant omdat ik vanochtend wakker werd met een pleidooi uit de supermarkten om het plan van het kabinet-Jetten voor een suikertax niet door te zetten. De overheid wil de kosten van de gezondheidszorg verlagen door die voor levensmiddelen als gesuikerde dranken te verhogen. Daar heeft men in het buitenland goede ervaringen mee. Maar tja, de switch van frisdrank naar kraanwater kost wel omzet en marge in de supers. Want als er een club weet dat prijzen werken dan is het de detailhandel met zijn bonuskaarten, acties als 3 halen, 2 betalen etc. 

Het argument is nu de voedselinflatie die door de Iran-oorlog op gaat lopen. Dat zou je natuurlijk ook op kunnen vangen door het minimumloon te verhogen. De Europese Commissie wees er deze week nog eens op dat we teveel ons business model baseren op laagwaardige arbied. Maar tja, dat zal ook niet de favoriete oplossing zijn van de supers.

Gisteren ook nog een leerzaam feitje rond die brancheorganisatie CBL: ze zijn uit VNO-NCW gestapt. De nieuwe contributiestructuur zou een rol spelen. Want voortaan is die gebaseerd op de personeelskosten. Ik weet niet hoe het eerder was, maar ik meende dat VNO er was voor het kapitaal, niet voor de arbeiders. Daar was de vakbeweging voor. Blijkbaar schuiven de grote (internationale) kapitaalintensieve bedrijven hun lobbykosten nu door naar de winkeliers.