weblog over de toekomst van de Nederlandse landbouw en het platteland. Gemotiveerd vanuit het werk als econoom, de nevenfuncties als bestuurder en de woonomgeving van de moderator, maar als persoonlijke stellingname geheel buiten de verantwoordelijkheid van mijn werkgevers - zoals het hoort bij een weblog.
dinsdag 17 mei 2016
Future of Technoogy
STT vertaalde het rapport Van autonome robots tot zilte aardappels (waar ik indertijd aan mee mocht doen) in het Engels. Hier is de link. Overigens komt Teagasc deze week ook met een rapport.
zondag 15 mei 2016
de kracht der gewoonte
Vorig jaar kreeg ik de pocket The Power of Habit van Charles Duhigg, en afgelopen weken las ik het uit. Het boek trekt belangstelling want ook in een airport-bookshop zag ik een stapel liggen (of moet je dat interpreteren als dat er geen belangstelling is?).
Duhigg beschrijft hoe wij leven op basis van gewoontes (en dat is maar goed ook) en hoe die worden gevormd: een cue (de auto tanken), een routine (een chocoladereep van bij de kassa meenemen) en een beloning (lekker snoep). Met natuurlijk aandacht voor het feit hoe de industrie probeert die gewoontes te vormen, lang leve de nudging.
Mooie voorbeelden uit de luchtverfrissers (Febreze van Procter en Gamble dat alle stank weghaalt maar waaraan een luchtje moest worden toegevoegd om het een succes te maken als airspray na schoonmaken kamer), en de casino's (waar je bepaalde mensen verslaafd kunt maken door vaker een net-niet-win te programmeren in de fruitautomaat in plaats van een niet-win) maar ook uit de big data van Target (de fameuze case van het voorspellen van zwangerschap met de ten onrechte boze vader), compleet meet een rudimentair datamodel.
Maar er zijn ook mooie toepassingen in de organisatiesfeer: hoe sportcoaches en Starbucks hun mensen trainen, en hoe Paul O'Neill Alcoa omturnde door alleen op veiligheid te sturen, wetende dat dit tot een cultuuromslag zou leiden.
En natuurlijk bevat zo'n Amerikaanse management pocket wat DIY tips voor wie een slechte gewoonte wil afleren. Aanbevolen dus, deze pocket.
Duhigg beschrijft hoe wij leven op basis van gewoontes (en dat is maar goed ook) en hoe die worden gevormd: een cue (de auto tanken), een routine (een chocoladereep van bij de kassa meenemen) en een beloning (lekker snoep). Met natuurlijk aandacht voor het feit hoe de industrie probeert die gewoontes te vormen, lang leve de nudging.
Mooie voorbeelden uit de luchtverfrissers (Febreze van Procter en Gamble dat alle stank weghaalt maar waaraan een luchtje moest worden toegevoegd om het een succes te maken als airspray na schoonmaken kamer), en de casino's (waar je bepaalde mensen verslaafd kunt maken door vaker een net-niet-win te programmeren in de fruitautomaat in plaats van een niet-win) maar ook uit de big data van Target (de fameuze case van het voorspellen van zwangerschap met de ten onrechte boze vader), compleet meet een rudimentair datamodel.
Maar er zijn ook mooie toepassingen in de organisatiesfeer: hoe sportcoaches en Starbucks hun mensen trainen, en hoe Paul O'Neill Alcoa omturnde door alleen op veiligheid te sturen, wetende dat dit tot een cultuuromslag zou leiden.
En natuurlijk bevat zo'n Amerikaanse management pocket wat DIY tips voor wie een slechte gewoonte wil afleren. Aanbevolen dus, deze pocket.
vrijdag 13 mei 2016
Spaanse cijfers
Gisteren was ik in Madrid voor een inleiding en sprak er een burgemeester van een kleiner dorp in La Mancha. Duidelijk een bijbaan van deze geleerde. We hadden het over het GLB, mede n.a.v. een inleiding van prof. Lamo de Espinosa over Koning Carlos III die in de 18e eeuw de Spaanse landbouw naar grote hoogte bracht door institutionele hervormingen, investeringen in infrastructuur en vormen van 1 Spaanse markt.
Hij vertelde me hoe vertekend de cijfers zijn over omvang van boerderijen: zijn dorp kent veel oudere boeren voor wie de inkomenstoeslag een leuk bedrag is voor de oude dag. Maar ze zijn te oud voor het boerenwerk. De facto vindt de hele teelt dus plaats door de 3 loonwerkers / service companies in de regio. Die hebben in feite bedrijven van veel honderden ha. Mijn informant beklaagde zich er over dat die jonge boeren die zo'n bedrijf starten dus geen steun krijgen. En dat er door de steunregels aan jonge boeren wel andere jongere mensen zijn die zich vestigen als jonge boer maar eveneens alle werk uitbesteden. Zoals ik in mijn inleiding al constateerde: de techniek is een grotere drijfveer voor structurele ontwikkeling dan het beleid.
Hij vertelde me hoe vertekend de cijfers zijn over omvang van boerderijen: zijn dorp kent veel oudere boeren voor wie de inkomenstoeslag een leuk bedrag is voor de oude dag. Maar ze zijn te oud voor het boerenwerk. De facto vindt de hele teelt dus plaats door de 3 loonwerkers / service companies in de regio. Die hebben in feite bedrijven van veel honderden ha. Mijn informant beklaagde zich er over dat die jonge boeren die zo'n bedrijf starten dus geen steun krijgen. En dat er door de steunregels aan jonge boeren wel andere jongere mensen zijn die zich vestigen als jonge boer maar eveneens alle werk uitbesteden. Zoals ik in mijn inleiding al constateerde: de techniek is een grotere drijfveer voor structurele ontwikkeling dan het beleid.
zondag 8 mei 2016
Booming San Franciso
Na dertig jaar was ik dus even terug in San Francisco. Of er nog wat veranderd is, zo vroeg men. Op het eerste gezicht niet: Fishermen's Wharf blijft toeristen trekken, de TransAmerica toren is nog steeds de hoogste (maar niet lang meer), hier en daar komt nog steeds CCR uit de luidspeakers en Chinatown is nog steeds Chinatown. En de Golden Gate was weer in de mist. En zelfs de betere boekhandel City Lights op Columbus Ave is nog steeds in full swing, ondanks Amazon.com
En toch is de stad veranderd. Een veel groter kantorendistrict met wolkenkrabbers, een booming stad die nu officieel duurder is om te wonen dan New York. Met spanningen want de traditioneel in de meerderheid zijnde blue collar workers (de havenarbeiders) worden de stad uitgedreven door het IT-volk en de financiele dienstverleners (en juristen). En overal zoekt men personeel, niet in de laatste plaats koffiebarista's.
Veel nieuwe musea ook. En veel nieuwe nationaliteiten. Mexicanen, Aziaten, maar mijn Uberchauffeurs waren afkomstig uit Oekraine, India en Iran. Overigens dat Uber werkt heel goed, je ziet dus nog maar weinig taxi's in het straatbeeld. En nog maar weinig krantenboxen, die je vroeger op vrijwel elke hoek van de straat trof. De digitalisering laat zijn sporen na in het straatbeeld.
En toch is de stad veranderd. Een veel groter kantorendistrict met wolkenkrabbers, een booming stad die nu officieel duurder is om te wonen dan New York. Met spanningen want de traditioneel in de meerderheid zijnde blue collar workers (de havenarbeiders) worden de stad uitgedreven door het IT-volk en de financiele dienstverleners (en juristen). En overal zoekt men personeel, niet in de laatste plaats koffiebarista's.
Veel nieuwe musea ook. En veel nieuwe nationaliteiten. Mexicanen, Aziaten, maar mijn Uberchauffeurs waren afkomstig uit Oekraine, India en Iran. Overigens dat Uber werkt heel goed, je ziet dus nog maar weinig taxi's in het straatbeeld. En nog maar weinig krantenboxen, die je vroeger op vrijwel elke hoek van de straat trof. De digitalisering laat zijn sporen na in het straatbeeld.
zaterdag 7 mei 2016
In Sillicon Valley
Ik gaf vandaag (voor Nederland: gisteren) een presentatie in Mountain View, California over ons werk in ICT. Voor de 2016AgTech Seminar waar vooral startups en de venture capital industry samen komen. Wij probeerden er de realiteit van de landbouw en de agri-business ketens bij te betrekken. Zo spelen we prima een goede partij mee, zo was mijn conclusie.
woensdag 4 mei 2016
Hoe dichter bij de stad, hoe beter de oogst
Het belang van de stad wordt op het platteland nog wel eens onderschat. Of wellicht beter gezegd: het belang van goede logistiek - in Nederland met goedkoop watertransport al eeuwen een vanzelfsprekendheid.
In Afrika is dat wel anders. The Economist had 16 april een survey over business in Africa en citeerde een studie uit 2010 van Africa Country Infrastructure Diagnostic, een project van de Wereld Bank.
Die studie constateerde dat boeren op 4 uur afstand van een stad van 100.000 inwoners maar 45% produceerden van wat hun land zou kunnen opbrengen. Bij 6 uur valt dat al terug tot 20% en bij 8 uur zelfs maar 5%. De formulering suggereert dat rekening gehouden is met het feit dat steden vaak historisch ontstaan zijn op de betere gronden en dat dus echt is uitgegaan van de yield gap gegeven grondsoort en klimaat.
De afstand maakt het niet alleen moeilijk om je producten te verkopen, maar ook om goedkoop kunstmest, zaden en andere benodigdheden aan te schaffen. Of om krediet te verkrijgen. Wat voor boeren geldt, geldt overigens ook voor andere beroepen.
De boodschap is helder, investeren in logistiek is soms een van de betere vormen van investeren in landbouw en ontwikkeling. Kanalengraver Koning Willem I wist dat ten faveure van o.a. Brabant overigens ook al.
In Afrika is dat wel anders. The Economist had 16 april een survey over business in Africa en citeerde een studie uit 2010 van Africa Country Infrastructure Diagnostic, een project van de Wereld Bank.
De afstand maakt het niet alleen moeilijk om je producten te verkopen, maar ook om goedkoop kunstmest, zaden en andere benodigdheden aan te schaffen. Of om krediet te verkrijgen. Wat voor boeren geldt, geldt overigens ook voor andere beroepen.
De boodschap is helder, investeren in logistiek is soms een van de betere vormen van investeren in landbouw en ontwikkeling. Kanalengraver Koning Willem I wist dat ten faveure van o.a. Brabant overigens ook al.
dinsdag 3 mei 2016
Renaissance platteland
Twee weken geleden gaf ik een presentatie over het beheer van het landelijk gebied. Over de vraag of je daar de verdienmogelijkheden kunt vergroten door een andere governance. Staat nu op SlideShare
maandag 2 mei 2016
Lijstje: 5 methoden waarmee computers leren
Sinds tijden weer eens een lijstje. De NRC van afgelopen weekend wijdde de wetenschapsbijlage aan de computer als autodidact. Dat leidde tot een lijst van 5 methoden waarmee computers leren, ontleend aan het boek The Master Algotrithm van Pedro Domingos, die denkt dat ze te combineren zijn in dat meesteralgorithme:
- redeneren op basis van symbolen (net zoals wiskunde het redeneren met symbolen is)
- het brein nabootsen: neurale netwerken, vooral met veel lagen - deep learning
- evolutie nabootsen: genetische algoritmes
- Baysiaans redeneren
- redeneren op basis van analogieën.
zondag 1 mei 2016
TTIP
Mooie observatie van Pascal Lamy over TTIP in de Charlemagne rubriek van The Economist van dit weekend: hij onderscheidt de oude en de nieuwe wereld van het denken over handelsverdragen. Het oude denken richt zich op het openen van markten en het verlagen van tarieven. Dat domineert nog de discussie in de VS (de nieuwe wereld) en daarom is er vooral weerstand in regio's met oude industrieën die tot de verliezers behoorden van NAFTA en de handelsovereenkomsten met China.
De oude wereld Europa is meer bezig met de nieuwe wereld van de handelsakkoorden, die vooral gaan over regels die de handel hinderen, van douaneformaliteiten tot productstandaarden. Daarbij komt de weerstand vooral van consumenten in rijke landen als Duitsland, Oostenrijk en Nederland die vrezen dat hun hoge productstandaarden het loodje leggen.
Mooie observatie die overigens ook betekent dat economen hun modellen moeten aanpassen aan de nieuwe wereld.
De oude wereld Europa is meer bezig met de nieuwe wereld van de handelsakkoorden, die vooral gaan over regels die de handel hinderen, van douaneformaliteiten tot productstandaarden. Daarbij komt de weerstand vooral van consumenten in rijke landen als Duitsland, Oostenrijk en Nederland die vrezen dat hun hoge productstandaarden het loodje leggen.
Mooie observatie die overigens ook betekent dat economen hun modellen moeten aanpassen aan de nieuwe wereld.
zaterdag 30 april 2016
Universiteitsbestuur
Eerder deze week brachten we een paar dagen door in Bologna. Mooie stad, goed weer, prima eten. Ze hadden een van de eerste universiteiten van Europa. Bologna is nog immer een "rode stad" en dat slaat al lang niet meer op de kleur van de dakpannen. Links scoorde er altijd goed, zo leerde ik in het MAMbo, het Modern Art Museum Bologna.
Misschien gaat dat wel terug op de organisatie van die eerste universiteit. In Parijs studeerde je theologie, en daar hadden de professoren de macht. In Bologna studeerde je rechten en lag de macht bij de studenten, die hun professoren uitkozen naar (de door hen vermeende) kwaliteit. Bottum-up, het is nog altijd een issue in het inrichten van universiteitsbestuur, maar inmiddels zijn we weer meer Parijs dan Bologna.
Ook interessant om te leren dat je in de Renaissance in Bologna twee scholen (faculteiten?) had, die in 1563 werden samengevoegd: de Legisti waar je rechten studeerde en de Artisti (die zich bezig hielden met filosofie, wiskunde, natuurkunde, medicijnen en biologie).
Kortom: gaat dat zien.
Misschien gaat dat wel terug op de organisatie van die eerste universiteit. In Parijs studeerde je theologie, en daar hadden de professoren de macht. In Bologna studeerde je rechten en lag de macht bij de studenten, die hun professoren uitkozen naar (de door hen vermeende) kwaliteit. Bottum-up, het is nog altijd een issue in het inrichten van universiteitsbestuur, maar inmiddels zijn we weer meer Parijs dan Bologna.
Ook interessant om te leren dat je in de Renaissance in Bologna twee scholen (faculteiten?) had, die in 1563 werden samengevoegd: de Legisti waar je rechten studeerde en de Artisti (die zich bezig hielden met filosofie, wiskunde, natuurkunde, medicijnen en biologie).
Kortom: gaat dat zien.
vrijdag 29 april 2016
de overheid en de data infrastructuur
Woensdag was ik in Bologna voor een EIP seminar over Benchmarking, waar veel aandacht was voor digitale data-uitwisseling. Op de terugweg las ik een special in The Economist van 26 maart 2016 over Technology and Politics. Geen wonder dat ik de volgende alinea aanstreepte (en vul voor Cities ook maar management authorities in agri in):
"Cities need to play a more active role as broker of urban data. This means more than just sharing reams of their own administrative information, as many cities around the world already do, says Anthony Townsend, a researcher at New York University and author on a book of smart cities. Muncipal governments should become the guardians of the local data ecosystem, creating a framework that encourages others to share data and offer services to citizens. They could act, for instance, as a portal for information from utilities and online firms, while also protecting privacy and ensuring that the algorithms used do not discriminate against particular groups of people".
Soms krijg je de tekst voor rapporten wel erg simpel aangereikt.
"Cities need to play a more active role as broker of urban data. This means more than just sharing reams of their own administrative information, as many cities around the world already do, says Anthony Townsend, a researcher at New York University and author on a book of smart cities. Muncipal governments should become the guardians of the local data ecosystem, creating a framework that encourages others to share data and offer services to citizens. They could act, for instance, as a portal for information from utilities and online firms, while also protecting privacy and ensuring that the algorithms used do not discriminate against particular groups of people".
Soms krijg je de tekst voor rapporten wel erg simpel aangereikt.
donderdag 28 april 2016
Chinese landgrabbing in Frankrijk
Een paginagroot artikel met mooie foto van bloeiend koolzaad, maandag in de NRC, dat tot nadenken stemt. Een Chinees bedrijf is bezig 10.000 ha akkerbouwgrond in het departement Indres op te kopen. Ze hebben al 1700 ha in handen. Dat blijkt omstreden.
Economisch zijn die vraagtekens niet zo duidelijk. Het departement is nota bene bezig om Chinese investeerders aan te trekken, maar blijkbaar was het niet de bedoeling dat het om geld voor heilige akkerbouwgrond ging. Maar what's new: er zijn elders in Frankrijk al meer dan 100 wijnchateaux in Chinese handen, zo meldt het artikel.
Wat het niet meldt is dat bij mijn weten er al heel lang een deel van de Franse akkerbouwgrond in handen is van buitenlandse mogendheden: de prins van Monaco en via de kerk ook Vaticaanstad. Dat is blijkbaar beduidend minder omstreden.
De Chinese grond wordt gewoon beboerd en de producten komen in Frankrijk op de markt, dus wat dat betreft verandert er niet veel (en voor de prijsvorming zou het wellicht niet gek zijn als de Chinezen de productie uit de markt haalden en verschepen naar China). Doordat er vooral boerderijen zonder opvolger worden gekocht kan de koper wel meteen een mooie schaalvergroting doorvoeren. Maar dat levert natuurlijk enige desertification op: er staan wat woningen leeg.
De verkopende boeren zijn gelukkig met hun transactie. Een van de geïnterviewden had zijn bedrijf al enige tijd te koop staan en krijgt nu een mooie prijs. De prijs is geëxplodeerd van 4.000 naar 11.000 euro.
Daar zit natuurlijk meteen het probleem voor jonge boeren of anderen die gedacht hadden nog wat uit te breiden, die kunnen die prijzen niet betalen. Anderzijds: als ze wel kunnen pachten hebben er een paar meteen een mooie financiering, waarom moet een boer eigenaar zijn van zijn grond en kan hij of zij niet pachten van de prins van Monaco of de miljonair uit Shanghai.
Ook omstreden is de constructie rond de aankoop: met koopt niet de grond maar de onderneming van de boer, via alle aandelen min 1. Daarmee ontloopt het Chinese bedrijf Hong Yang een toets door de staat op de overdracht van exploitatievergunningen die blijkbaar nodig zijn in Frankrijk. Betekent overigens dat de boer op een of andere manier een beetje verantwoordelijk blijft, onduidelijk in het artikel is wat dat risico is en hoe het beloond wordt.
Tot slot de vraag wat deze ontwikkeling verklaart. Mijn gok: er is veel zwerfgeld op zoek naar enig rendement en dat wordt met alle 9 miljard verhalen in de landbouw gezocht. En in stabiele landen. Sommigen vrezen op termijn ook inflatie nu er zoveel geld de wereld in gepompt wordt. Waarmee er dus een grondprijsbubble kan ontstaan. Als boeren op basis daarvan gaan lenen om zelf uit te breiden kunnen ze nog aardig in de problemen komen. What goes up, must come down. Die economische wet geldt ook in Frankrijk.
Economisch zijn die vraagtekens niet zo duidelijk. Het departement is nota bene bezig om Chinese investeerders aan te trekken, maar blijkbaar was het niet de bedoeling dat het om geld voor heilige akkerbouwgrond ging. Maar what's new: er zijn elders in Frankrijk al meer dan 100 wijnchateaux in Chinese handen, zo meldt het artikel.
Wat het niet meldt is dat bij mijn weten er al heel lang een deel van de Franse akkerbouwgrond in handen is van buitenlandse mogendheden: de prins van Monaco en via de kerk ook Vaticaanstad. Dat is blijkbaar beduidend minder omstreden.
De Chinese grond wordt gewoon beboerd en de producten komen in Frankrijk op de markt, dus wat dat betreft verandert er niet veel (en voor de prijsvorming zou het wellicht niet gek zijn als de Chinezen de productie uit de markt haalden en verschepen naar China). Doordat er vooral boerderijen zonder opvolger worden gekocht kan de koper wel meteen een mooie schaalvergroting doorvoeren. Maar dat levert natuurlijk enige desertification op: er staan wat woningen leeg.
De verkopende boeren zijn gelukkig met hun transactie. Een van de geïnterviewden had zijn bedrijf al enige tijd te koop staan en krijgt nu een mooie prijs. De prijs is geëxplodeerd van 4.000 naar 11.000 euro.
Daar zit natuurlijk meteen het probleem voor jonge boeren of anderen die gedacht hadden nog wat uit te breiden, die kunnen die prijzen niet betalen. Anderzijds: als ze wel kunnen pachten hebben er een paar meteen een mooie financiering, waarom moet een boer eigenaar zijn van zijn grond en kan hij of zij niet pachten van de prins van Monaco of de miljonair uit Shanghai.
Ook omstreden is de constructie rond de aankoop: met koopt niet de grond maar de onderneming van de boer, via alle aandelen min 1. Daarmee ontloopt het Chinese bedrijf Hong Yang een toets door de staat op de overdracht van exploitatievergunningen die blijkbaar nodig zijn in Frankrijk. Betekent overigens dat de boer op een of andere manier een beetje verantwoordelijk blijft, onduidelijk in het artikel is wat dat risico is en hoe het beloond wordt.
Tot slot de vraag wat deze ontwikkeling verklaart. Mijn gok: er is veel zwerfgeld op zoek naar enig rendement en dat wordt met alle 9 miljard verhalen in de landbouw gezocht. En in stabiele landen. Sommigen vrezen op termijn ook inflatie nu er zoveel geld de wereld in gepompt wordt. Waarmee er dus een grondprijsbubble kan ontstaan. Als boeren op basis daarvan gaan lenen om zelf uit te breiden kunnen ze nog aardig in de problemen komen. What goes up, must come down. Die economische wet geldt ook in Frankrijk.
woensdag 27 april 2016
integrale ketens
- productintegratie: consumenten willen simpele producten die goed geintegreerd zijn, dat vraagt om precisiewerk bij het samenstellen.
- voor sterk technologisch vernieuwende producten en bedrijven geldt vaak dat er onvoldoende markt is waaraan kan worden uitbesteed: Tesla moet wel zelf zijn batterijen maken
- profilering om keuze makkelijker te maken: Netflix maakt nu zijn eigen t.v. programma's om zich te onderscheiden en te voorkomen dat consumenten ergens anders naar toe gaan
- snelheid is in sommige producten zoals bij de mode van Zara van levensbelang en dus maakt men de spullen zelf in plaats van uit te besteden
- geopolitiek en toegang tot schaarse grondstoffen: Nutella fabrikant Ferrero kocht in 2014 Oltan Gida, die een derde van Turkije 's hazelnoten produceert. IKEA kocht in 2015 40.000 ha bos in de Baltische staten en Roemenië. Costa Cruises en Disney hebben eigen eilanden in de Caraïben gekocht.
maandag 25 april 2016
landbouwbeleid zorgt voor meer kinderen
Afnemende kindersterfte leidt tot minder geboortes per gezin. En dus kan er meer worden geïnvesteerd in het beperkte aantal resterende kinderen, wat leidt tot hogere scholingsgraad ("meer human capital") en dus meer welvaart (per persoon). De overgang van een landbouwmaatschappij naar een stadsmaatschappij draagt daar ook nog aan bij. Zoals hier wel eens eerder uitgelegd zijn kinderen op een boerderij (in de tijd voor de tractoren) meteen werkkrachten en hebben al snel een marginale opbrengst tegen geringe kosten, terwijl dat in de stad juist andersom is.
Hieruit kun je afleiden dat het beschermen van de landbouw bijdraagt aan de bevolkingsomvang: meer mensen blijven door de hogere prijzen boer en kunnen zich als boer ook meer kinderen permitteren.
Dat dit effect rechtstreeks en niet gering is, tonen twee Franse historisch economen, Vincent Bignon en Cecilia Garcia-Penalosa, aan in een paper dat ze onlangs gaven voor de Engelse Economic History Society, zo meldt The Economist van 16 april. Het duo keek naar het Méline-tarief, een beschermend tarief op graan dat in 1892 werd ingevoerd. Gevolg was een stijging van de voedselprijzen met meer dan 25% en hogere agrarische inkomens. In de districten die het meest van het tarief profiteerden, steeg het geboortecijfer nadat het een eeuw was gedaald. Bovendien gingen minder kinderen naar de lagere school, het zette de regio's op dat vlak 15 jaar terug in de tijd.
Dat is verklaarbaar doordat de agrarische lonen stegen waarmee ongeschoolde arbeid relatief aantrekkelijker werd dan geschoolde en dus een investering in schoolbezoek minder opleverde. De achterblijvende investering in intellectueel kapitaal zou zelfs bijdragen aan de verklaring waarom of het VK (dat niet reguleerde) in het begin van de 20e eeuw het beter deed dan Frankrijk.
The Economist trekt de lijn door naar de huidige situatie in Afrika. Niet naar die in Frankrijk waar het geboortecijfer ook hoger ligt dan in vele omringende landen....
The Economist: The toll of tariffs, 16 april 2016
Dat dit effect rechtstreeks en niet gering is, tonen twee Franse historisch economen, Vincent Bignon en Cecilia Garcia-Penalosa, aan in een paper dat ze onlangs gaven voor de Engelse Economic History Society, zo meldt The Economist van 16 april. Het duo keek naar het Méline-tarief, een beschermend tarief op graan dat in 1892 werd ingevoerd. Gevolg was een stijging van de voedselprijzen met meer dan 25% en hogere agrarische inkomens. In de districten die het meest van het tarief profiteerden, steeg het geboortecijfer nadat het een eeuw was gedaald. Bovendien gingen minder kinderen naar de lagere school, het zette de regio's op dat vlak 15 jaar terug in de tijd.
Dat is verklaarbaar doordat de agrarische lonen stegen waarmee ongeschoolde arbeid relatief aantrekkelijker werd dan geschoolde en dus een investering in schoolbezoek minder opleverde. De achterblijvende investering in intellectueel kapitaal zou zelfs bijdragen aan de verklaring waarom of het VK (dat niet reguleerde) in het begin van de 20e eeuw het beter deed dan Frankrijk.
The Economist trekt de lijn door naar de huidige situatie in Afrika. Niet naar die in Frankrijk waar het geboortecijfer ook hoger ligt dan in vele omringende landen....
The Economist: The toll of tariffs, 16 april 2016
zondag 24 april 2016
de tuinvrouw
Voor de boekenlijst noteren we Anne Mieke Backer: Er stond een vrouw in de tuin - over de rol van vrouwen in het Nederlandse landschap. 640 pagina's voor maar Euro 27.90. De NRC bespreekt het dit weekend. Die vinden het meer een naslagwerk van wetenswaardigheden met een schat aan gegevens dan een boek met een visie en een verhaallijn; maar alleen al wat de boekbespreker er uit citeert is de moeite waard en het schijnt mooi uitgegeven te zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)



