prijsvergelijkingssites

Het internet leidt tot transparantie en lagere prijzen, omdat je ze makkelijker kunt vergelijken. Daar zijn prijsvergelijkingssites ideaal voor.
Die voor de hand liggende gedachte hoeft helemaal niet waar te zijn, zo liet vorige week The Economist zien in hun Free Exchange column met de titel "Costly Comparison" (11.7.2015).

Reden is dat die sites niet gratis zijn. Het is een extra laag die ook transactiekosten toevoegt. Kosten die betaald worden door de aanbieders van de producten die een klein bedragje betalen voor elke keer dat je doorclickt naar hun site. Of als er wordt gekocht. Die zgn. referral costs (doorverwijzingskosten) zijn een nieuw voorbeeld van wat economen zoekkosten noemen.
Daar komt nog bij dat sommige van die vergelijkingssites monopolist zijn: iedereeen gebruikt dezelfde. Soms zelfs zo sterk dat je product er niet mag ontbreken (als het hotel niet op zo'n site staat zal het wel geen goed hotel zijn). Met als gevolg dat de site die doorverwijzingspremie lekker kan opschroeven. Of, zoals in een zaak waar in 2014 de UK Mededingingsautoriteit ingreep, de aanbieders contractueel verbiedt om elders nog lagere prijzen te hanteren.  Het verklaart mogelijk ook waarom die sites vaak veel reclame voor zichtzelf maken: ze hebben minder prikkels om kosten te verlagen dan verkeer aan te trekken.

Consumenten zullen er aan moeten wennen, zo concludeert The Economist. Tenslotte zet een supermarkt ook alle producten ter vergelijking naast elkaar voor je neer, maar wie verwacht er nu dat die ene supermarkt voor alle producten de laagste prijzen heeft?

Zwitserse missie

Ik was vanochtend te gast bij de Zwitserse Missie bij de EU. Die organiseerden een keurige paneldiscussie over ICT in de landbouw en de mogelijke effecten ervan. Als lid van het panel probeerde ik 7 punten over de bühne te brengen:

1. er is een ict revolutie op til, door Internet of Things
2. Data is vooral van waarde als je het deelt en aggregeert, degene wiens machine de data verzamelt is niet degene die er automatisch ook volledig de maximale waarde uithaalt.
3. het is goed voor de duurzaamheid, die is beter te sturen
4. ketens zullen veranderen, van contract farming tot short supply chains
5. we hebben platformen met standaards nodig om data te delen
6. de overheid is ook nog een gewone bedrijfspartner waarmee data worden uitgewisseld die ook naar certificeringsorganisaties gaan en naar afnemers
7. we moeten kiezen hoe we de data-uitwisselingsplatformen willen organiseren: in handen van grote multinationals uit de huidige keten, of de Googles en Apples uit de ICT wereld of in handen van boeren of als publieke infrastructuur.  If it's free, you're the product.

Geslaagde bijeenkomst, mooie receptie na afloop.

fosfaathek

Ook gister en vandaag meende ik me op Foodlog te moeten begeven, dit omdat er een leuke discussie is over de toekomst van de varkenshouderij en de suggestie uit de sector om de sanering gestalte te geven door fosfaatrechten aan de melkveesector te verkopen. zie aldaar

BTW tot slot

De BTW discussie op Foodlog die ik hier vorige week melden is een nuttige exercitie geworden. Inmiddels loopt er een discussie over de toekomst van de varkenshouderij. Ook boeiend. Dus de BTW discussie sloot ik wat mijn aandeel betreft als volgt af (ik leg het maar vast voor het geval ik het over een paar jaar nodig heb):

@Dick 80: Wat doen we nu met wat hier te berde is gebracht ?
Goede vraag. Mijn energie in deze discussie kwam vooral voort uit het feit dat ik vond dat de discussie rond het BTW voorstel van het kabinet niet goed is/wordt gevoerd. Als het kabinet een en ander had voorgesteld om het begrotingstekort te dekken, had ik het laten schieten. Maar ik kreeg uit de krant de indruk dat er door de premier en de minister van financiën een fundamenteel punt werd aangesneden: is de belasting op arbeid in dit land niet te hoog in vergelijking met de concurrenten en jagen we daarmee de robotisering niet te ver aan (c.q. er zijn massa's mensen binnen en buiten Europa op zoek naar werk). En is er niet een heel goede reden om consumptie van schaarse grondstoffen te belasten? Voeg daarbij dat er regelmatig discussies zijn in de landbouw dat de consument te weinig betaalt voor zijn voedsel (en de schade aan het milieu of dierwelzijn).

Mijn indruk was dat we collectief wel heel snel Pavloviaans aan de slag gingen om de manege te beschermen zonder te kijken of wat meer fietsers op de Cauberg ook niet goed is voor de economie ;-). Of dat we de BTW inkomsten zouden kunnen gebruiken om de vergroening van de landbouw verder te betalen.
Dank dus aan Henri om dit debat aan te zwengelen (ook al denk ik nog steeds dat zijn voorstellen voorlopig wat ver gaan en we eens kunnen beginnen met een systeem zoals in Denemarken en hopelijk vanaf morgen ook in Griekenland). en dat was voor mij reden er een paar avondjes aan te wijden.

Prima als de discussie nog even doorgaat. Mijn hoop is erop gericht dat er nog wat meelezende journalisten zijn die dit oppakken richting een achtergrondverhaal. En dat er enkele meelezende Kamerleden of fractiemedewerkers zijn die bij de discussie over de kabinetsplannen toch nog eens deze fundamentele vragen over ons belastingsysteem oppakken. Ze zouden het kabinet kunnen vragen om een studie van de planbureaus c.s. (CPB, SCP, MNP, LEI) zodat de effecten van verschillende varianten voor verschillende inkomensgroepen echt worden uitgerekend en daarna de SER om een advies - of is dat laatste ook al niet meer gebruikelijk?
En als de kabinetsreactie over het WRR rapport inzake Voedselbeleid er eerder is, is dat ook een mooie aanleiding om het ook in de officiële kanalen verder op te pakken.
Tot die tijd moet het Foodlog panel de discussie maar even levendig houden.

risico management

Tomas Garcia Azcarate zette zijn conclusies van het seminar in Milaan (zie de blog van donderdag) online. Zelf zou ik ook nog iets opgemerkt hebben over catastrophic risk / uncertainties, juist in die lange staart van de risico's ligt de rol van de overheid. Maar verde een prima samenvatting, doe er je voordeel mee.

beweeglijke prijzen

Ik begeef me momenteel in Milaan. We praten er over market instability. Een beetje prijsvolatilteit is best goed in een markt, zo betoogde ik vandaag in mijn presentatie. Die staat op slide share.

BTW op Foodlog

 Vanavond discussieren we op Foodlog over BTW. Zie aldaar.

Gemba

Een dag voor de koeien om het water op te zoeken - we hebben een hittegolf. Hiernaast overigens in het Rotterdamse bad op de Expo in Milaan. Geen zorgen: echte dieren mogen niet op de wereldtentoonstelling - deze zijn van plastic.

Overigens wilde ik het even over GEMBA hebben. Ik kreeg deze week de Rijnconsult Business Review en daaruit leerde ik de term. Blijkt een Japanse term te zijn: 'the real place', dat wil zeggen daar waar het operationele werk van een bedrijf plaats vindt. De Gemba walk staat niet voor management bij walking around maar het op locatie met betrokkenen de beslissingen nemen onder het motto dat alle problemen op de werkvloer zichtbaar zijn. Tegenovergestelde dus van het besluiten in de board room op basis van de spreadsheetcijfers en de big data uit de ERP systemen.
Een methode uit Lean Management die wel eens opgang zou kunnen maken - al was het maar als tegentrend.

De rozijnenzaak, part II

Begin mei rapporteerde ik hier over de zaak Horne v. USDA: mag de overheid zonder compensatie rozijnen onteigenen om de markt tot een hogere prijs te doen geraken.
The Economist van afgelopen weekend bericht nu dat de familie Horne gewonnen heeft. De rechters vinden dat ook het verplicht inleveren van rozijnen een vorm van onteigening is, niet anders dan het onteigenen van grond of een huis om een weg te bouwen. Daar hoort compensatie bij. De rechters gaan terug tot de 800 jaar oude Magna Charta die in 1215 expliciet agrarische oogsten noemde als zijnde beschermd tegen "uncompensated takings". Een paar rechters tekenden wel aan dat bij de schadebepaling rekening gehouden moet worden met het feit dat de marktprijs beïnvloed is door het set aside programma.  Het verweer van de USDA dat de familie Horne maar wijn moest gaan maken als ze de rozijnen-marktordening niet bevalt, hield geen stand.

Hongaarse bodem-procedures

Studies in Agricultural Economics 116 -2 van vorig jaar nam ik vorige week mee bij het AKI. Ik wordt er zelf in genoemd omdat het een verslag bevat van de EIP conferentie in mei 2014. En het bevat de geschiedenis van het 60-jarige AKI.
En het bevat een weinig economisch maar interessant artikel in dit jaar van de bodem: een 40-jarige proef met verschillende managementpraktijken om het organische stof gehalte van de bodem op peil te houden. Twee zaken helpen: luzerne en mest (in combinatie).

Vork

Afgelopen week viel de nieuwe VORK in de bus. Op een bijdrage van Dick Veerman gaf ik op zijn verzoek vorige week al commentaar op Foodlog. In verschillende bijdragen wordt impliciet de suggestie gedaan Swill weer maar eens aan de varkens te voeren. Moet kunnen als je het professioneel doet. Onno van Bekkum constateert dat bij de multinationale coöperaties de ledenbetrokkenheid en de sociale doelstelling een probleem wordt. Joost van Kasteren biedt zijn essay aan dat we pas in besloten kring op kasteel Amerongen bespraken - over stad en platteland
Een van de meest afwijkende stellingnames, waar het blad immers prat op gaat, is van de Vlaamse agro- en biotechnoloog Stef Aerts uit Sint-Niklaas en Leuven. Die constateert dat "slechts 40% van het EU budget gaat naar landbouw. De rest verdwijnt naar andere sectoren waarover Brussel weinig of geen zeggenschap over heeft". Het staat er echt. Hij komt vooral op voor de intensieve veehouderij, die van oudsher toch al weinig beschermd is (hoezo: mag goedkoop Braziliaans vlees hier binnen?), en nu last heeft van de gestegen en fluctuerende graanprijzen. De mest blijft onbesproken.
Volgens Aerts verwacht niet veel van een consument die geen verschil maakt tussen eten de een nieuwe smart Phone. Het wordt volgens hem tijd voor kartels met prijsafspraken in de keten. Als die gepubliceerd worden is er niets geheims aan en zou het moeten mogen - naar zijn idee.
Vlaanderen ligt tussen Nederland en Frankrijk, ook in zijn economische politiek, zo legde me pas een vooraanstaande Vlaamse journalist uit. In dit geval wat dichter bij Frankrijk dan Nederland, zo vermoed ik.

Tricks en trucs in economsiche concurrentie

Nog een paar aantekeningen uit The Economist van 20 juni. Allereerst het nieuws dat de autoriteiten weer belangstelling lijken te krijgen voor de afspraken tussen retailers en merkartikel fabrikanten. Er is al heel lang debat over het effect van slotting fees (bedragen die supermarkten eisen voor goede schapruimte), die een drempel voor toetreding van nieuwe spelers zijn, en promotional fees, die een vergoeding zijn voor de reclame die supermarkten voor de A-merken maken, en waarmee ze hun eigen huismerken minder aantrekkelijk maken. Overigens zijn er nog veel meer van dergelijke soorten vergoedingen.
De Britse FRC heeft aangekondigd er weer eens naar te gaan kijken. The Economist constateert dat de consument zelf veel actiever is, die stemt met de voeten richting de deep discounter. De markt werkt.
Ook interessant is een artikel over een handelsoorlogje tussen de VS en zijn buurlanden. Zeven jaar geleden bedacht het Amerikaanse Congress dat rund- en varkensvlees gelabelled moest zijn met het land voor oorsprong. De WTO heeft nu (tot mijn verbazing overigens) verordeneert dat dat niet mag, na klachten van Mexico en Canada. Die zinnen nu op vergeldingsmaatregelen. Die kun je optimaal kiezen. De strategie schijnt te zijn om een productpakket te kiezen dat alle staten van de VS treft, zodat er veel druk op congresleden ontstaat. Het niveau van het tarief moet je dan, zo leert het verleden, niet zo hoog stellen dat bedrijven failliet gaan, maar net daaronder: aan dode gegijzelden heb je niet veel meer, zo merkt het blad op. En ook slim is een carrousel, waarbij je van tijd tot tijd producten met een staf-invoerheffing vervangt door andere. Dat levert weer nieuwe stampij en druk op congresleden op.

lijstje: 4 typen digitale organisaties

 

Van CapGemini kreeg ik hun rapport Trends in Veiligheid 2015. Met daarin bijgaande figuur (maar dan niet op zijn kop) waarin een typologie van organisaties naar hun digitaal leiderschap. Op de ene as de leiderschapskwaliteiten en op de andere de digitale capaciteiten. Dat levert vier types op:
* de Beginnelingen, afwachtende organisaties die nog weinig doen met digitaal in hun business model. Wetgeving zoals privacy issues fungeert als excuus.
* de Fashionistas: goed in aanschaffen en toepassen van de nieuwste technologie, focus op "spiegeltjes en kraaltjes". Weinig visie en leiderschap onvoldoende betrokken. Verschillende afdelingen doen wat op eigen houtje.
* de Conservatieven: leiders willen geen fouten maken en zijn behoudend. Evolutie, geen revolutie. Topmanagement lastig te mobiliseren
* de Digitale meesters: weten waar en hoe ze willen investeren. Topmanagement is betrokken om de digitale reis te maken en weet wat ze daarmee wil bereiken.

flowers uit zevenhuizen

Leuk filmpje van FloraHolland ter bevordering van de liefde voor bloemen. De passages met de
strelitzias werden gefilmd in de kas van de buren, bij ons achter. Kortom we wonen op een filmset. Volgende week ook helikopterbeelden, als de Tour de France langskomt.

BTW

Er is discussie over de herziening van het belastingstelsel en het verhogen van de btw. Aanleiding tot een blog op de website van het LEI